„Z trudem powstrzymał się, żeby jeszcze nie dodać „i niech to wszyscy diabli porwą!"
— Mój brat powinien zatrzymać to złoto.
— Dlaczego! — wykrzyknął zapominając o sytuacji, w jakiej się znajdowali. Z tej wysokości każdy dźwięk rozlegał się bardzo daleko.
— Dziwny z mego brata człowiek. Ofiarowuję mu bogactwo, po które przybył w te strony, a on zamiast się cieszyć, pyta, czemu to robię Inne blade twarze tak nie postępują.
— Przecież nazwałeś mnie złodziejem!
— Uff! Słowa mego brata kolą jak kaktus, ale uratowałeś mi życie i zapomnę o nich. Powiedziałem, że ta ziemia i wszystko, co w niej spoczywa, należy do Dakotów, ale ja jestem wojownikiem Dakotów i mam prawo dać ci cząstkę tej ziemi. Nie odmawiaj.
— A co na to powiedzą inni wojownicy twego narodu
— Dostaniesz wampum, który będzie cię chronił, jak długo zechcesz przebywać w tych stronach.
Karol niejeden raz czytał o wampumach, wiedział, jak wielkie znaczenie ma taki przedmiot, więc ucieszył się bardzo. Wampum — pas skóry, niekiedy kolorowo malowany, niekiedy bogato zdobiony, zawsze pełen tajemniczych dla białych twarzy znaków wykonanych nożem — mógł odczytać jedynie człowiek znający obrazkowe pismo czerwonoskórych. Wampum gwarantował całkowite bezpieczeństwo jego posiadaczowi.“(11)