„Oskarżony — dowiadujemy się z tej charakterystyki — jest osobnikiem o przeciętnej inteligencji, z anomaliami charakteru (słabe wykształcenie uczuć wyższych, dość wyraźny chłód uczuciowy, dość prosty kodeks moralny). W czasie czynu mógł znajdować się pod nieznacznym działaniem alkoholu, wolny był jednak od innych zaburzeń czynności psychicznych. Miał wówczas zachowane w pełni zarówno zdolność rozpoznania znaczenia czynu, jak i zdolność kierowania swym postępowaniem. . — No, proszę, a byli i tacy, co mówili, że wariat... — słyszę czyjś głośny szept z najbliższych miejsc. Szepty słychać i z innych stron, ale cisza staje się już niczym nie zakłócona, gdy spoza sę
dziowskiego stołu pada sakramentalna formuła — Sąd udaje się na naradę.
Wysoki Sąd udaje się na naradę, szepty na sali przechodzą w narastający gwar rozmów, a z tego gwaru wybija się, znowu, jak to zresztą bywało już wiele razy, dramatyczne wołanie Krystyny Zabłockiej,— Oddaj mi dziecko! Szarzyński jeszcze niżej opuszcza głowę, krzyk Krystyny wznosi się do granic histerii i urywa się nagle, ucięty jakimś szczególnie dziś uroczystym zawołaniem woźnego — Proszę wstać. Sąd idzie!
Wejście Wysokiego Sądu wita grobowa cisza i jest to określenie ściśle odpowiadające sytuacji i nastrojom na sali. Zdaniem nieomal wszystkich tu obecnych wyrok może być tylko jeden najwyższy.“(3)