„Oczywiście niepoślednią rolę odgrywa również odpowiednie ułożenie broni oraz całego przedramienia, sposób naciskania języczka spustowego, umiejętność utrzymania broni w linii celu i błyskawicznych zwrotów całym ciałem. Przekonałem się na własnej skórze, że niełatwa to sztuka. Trzeba intensywnych i długotrwałych ćwiczeń, żeby ją w dostatecznym choć stopniu opanować.
Ukoronowaniem szkolenia były biegi terenowe wytyczonymi szlakami. Załadowany pistolet w dłoni, kieszenie pełne zapasowych magazynków. Biegniemy pojedynczo wśród zarośli i skał, pokonując urwiste ściany, głębokie jary i niecki pełne błotnistej wody, sięgającej nierzadko po pas. W najbardziej nieoczekiwanych miejscach ukazują się na krótką chwilę ruchome i nieruchome cele. Oto zza skały wyskakuje znienacka sylwetka biegnącego Niemca, przeciągana szybko po drucie. Trzeba błyskawicznie oddać dwa strzały. Pod krzakiem popiersie esesmana — znowu dwa strzały. Za pniem przyczajona postać klęczącego wehrmachtowca — bach, bach! Zmiana magazynków w pełnym biegu. Drewniany domek — kopniak w drzwi i skok do środka. Za stołem Niemiec, na łóżku leży inny. Trzeba ich błyskawicznie i równo obdzielić. Potem przez okno metodą „głowa naprzód" i przewrotka. A tuż za węgłem nowy nieprzyjaciel. Dwa strzały, chyba celne, i dalej biegiem. Czy ta cholerna trasa nigdy się nie skończy“(4)