„Chłopiec spostrzegł jego zmieszanie, bladość ojca przestraszyła go.
— Ach, drogi ojcze, teraz widzę, że niepotrzebnie opowiedziałem ci o moich szaleństwach.
— Nie, moje dziecko. Przeciwnie. Musisz mi o tym mówić często, musisz opowiadać, ilekroć mnie będziesz widział, a zobaczysz, że postaram się uzdrowić ciebie.
Sebastian potrząsnął głową.
— Uzdrowić mnie Po co Przywykłem do tego marzenia, ono stało się częścią mojego życia. Kocham tę zjawę, chociaż ona ucieka przede mną, a niekiedy wydaje mi się nawet, że ona mnie odpycha. Proszę cię, ojcze, nie uzdrawiaj mnie... Opuścisz mnie znów, będziesz podróżował, powrócisz do Ameryki — a ja z tą moją zjawą nie będę taki samotny...
— Dobrze, moje dziecko! — szepnął doktor i tuląc Sebastiana do swej piersi, mówił dalej — A więc, do widzenia, mój synu! Mam nadzieję, że nie będziemy się już więcej
10 Anioł Łium
rozstawali. Jeżeli wyjadę, postaram się, abyś tym razem pojechał razem ze mną.
— Czy moja matka była piękna — zapytał chłopiec.
— O tak, bardzo piękna! — odpowiedział doktor stłumionym głosem.
— Czy kochała ciebie, ojcze, tak jak ja cię kocham
— Sebastianie! Nie mów ze mną nigdy o twej matce! — zawołał Gilbert i po raz ostatni uścisnąwszy swego syna, wybiegł z ogrodu.“(12)