Na naradzie odbytej z mapą

„Na naradzie odbytej z mapą w ręku ustaliliśmy szczegółowo naszą marszrutę. Zapadło postanowienie, aby trzymać się kierunku równoległego do biegu Swicy. Miejscami wytycznymi były większe połoniny, które w Karpatach z reguły są połączone płajami owczymi lub turystycznymi. Liczyłem, że w ciągu dnia zdołamy przez połoniny Szandrę i Sokołów dojść do Połoninki i zanocować w znanym mi szałasie. Rychło jednak okazało się, że nasz „przewodnik" nie zna zupełnie tej okolicy Karpat. Trafiwszy na niewłaściwy płaj, kołowaliśmy przez czas dłuższy, aż w końcu straciliśmy zupełnie orientację. Na szczęście inżynier S. miał przy sobie busolę Bezarda. Nie było innej rady, tylko iść na przełaj, na kierunek.
Kto nigdy w życiu nie zabłądził w górach, kto nigdy w życiu nie szedł tropem rannego górskiego jelenia, ten nie jest w stanie wyobrazić sobie, ile fizycznego wysiłku wymaga marsz na przełaj poprzez puszczę karpacką. Pięliśmy się teraz po bardzo stromym zboczu, usianym wielkimi głazami. Chodzenie po tych usypiskach, tak zwanych grechotach, jest niezmiernie uciążliwe nawet w terenie płaskim. Nogi co chwila zaślizgują się z głazów i więzną w zdradliwych, głębokich jamach, zasłoniętych mchami. Zwalone, zbutwiałe olbrzymy leśne co chwila tarasują drogę, zmuszając albo do żmudnego obchodzenia przeszkód, albo do przełażenia przez nie okrakiem. Utrzymanie kierunku w tych warunkach jest niezwykle trudne nieraz trzeba dużo się nakołować, aby przebyć przestrzeń stu metrów.“(1)